Sinds jaar en dag is het vogelhospitaal Naarden in het bezit van een visueel gehandicapte bosuil. Een mannetje met slechts zicht in één oog. Een surrogaat vader voor de vele takkelingen die jaarlijks bij ons worden grootgebracht. Nu is er verder niets mis met deze uil, en hij laat dan ook flink van zich horen. Zijn volle klanken vullen de avonden en zelfs overdag roffelt er zo nu en dan een “hoe, hoehoehoe” door de lucht. Op zich niets om vreemd van op te kijken, allemaal volledig natuurlijk gedrag. Nu blijkt dat onze in gevangenschap levende uil met zijn geroep een flink territorium te hebben ingenomen, een gebied waarin een ander mannetje zich niet laat zien.

Als ware het een vertolking van het meesterwerk van Shakespeare blijkt ook hier zich een waar liefdesdrama af te spelen. Een zo u wilt onmogelijke liefde tussen twee bosuilen. De een gevangen in een kooi, de ander in vrijheid kiezend voor de onbereikbare liefde. Dit alles werd onlangs duidelijk toen we op een avond over het terrein van het hospitaal wandelden. De klanken van de bosuil vulden de lucht, hoe, hoehoehoe klonk het nimmer aflatende geroep. Tot we in de boomtoppen een helder “kiewiet, kiewiet” hoorden. Dat is toch zeker de roep van een bosuil vrouwtje! Verrast als we waren dat het onze jongen is gelukt een meisje te lokken in zijn territorium, zo benieuwd waren we naar de mogelijkheden die er nu voor ons lagen. Al snel blijkt dat de dame nacht na nacht in de boom naast de kooi zit en de roep van onze uil beantwoord. Tijd voor ons om toch is nader te onderzoeken wat de kansen zijn van onze uil in de vrije natuur. Experts volharden erin dat een uil prima kan overleven met zicht in één oog. Een uil jaagt voornamelijk op zijn hiervoor gespecialiseerde gehoor. Het gezichtsmasker fungeert als een grote klankschaal en geleid de kleinste geluiden naar de ongelijk liggende oren. Op deze manier kan de uil met zijn gehoor zelfs de afstand en richting van zijn prooi bepalen.

Nu zijn we er van overtuigd dat we dit liefdespaar een kans moeten geven. De uitvoering daarvan zal aandacht en nazorg van onze kant vereisen. Een uilenkast, degene waar onze vent graag in verblijft zal worden opgehangen op een plek waar we het tafereel kunnen monitoren. In de beginfase zullen we moeten bijvoeren en onderzoek naar de braakballen moeten doen om te zien of hij voor zichzelf en hopelijk zijn gezin kan zorgen. Wij gaan voor een sprookjesachtig einde aan de tragedie van Romeo en Julia en hopen dat ze nog lang en gelukkig leven.

Erik Bruinning

Beheerder Vogelhospitaal Naarden