In de ochtendschemer draai ik de voordeur van het Vogelhospitaal open, vanaf het dak klinkt een schor en hees “kek kek kek kek”. Ik kijk omhoog en zonder erbij na te denken roep ik goedemorgen Mekker…. Eigenlijk is dit een dagelijks ritueel, dit gemekker van Mekker houd de hele dag aan en waar ik ook ga of sta Mekker is nooit ver weg. Toch eigenlijk wel heel bijzonder, Ik weet zeker dat Mekker zich hier heer en meester voelt. De verhalen doen geloven dat Mekker 23 jaar geleden als jonge reiger hier is binnengebracht en sindsdien is hij een vast onderwerp van gesprek. Zo weet ik dat ooit in een onbewaakt ogenblik iemand met een karretje over zijn tenen had gereden. Zoals gebruikelijk werden zijn wonden verzorgd en is hij ondergebracht in de ziekenboeg. De medewerker daar was na een dag al gek geworden van zijn aaneengesloten gemekker. Ook gaat het verhaal dat Mekker in een poging te verwilderen naar Friesland is gebracht, maar zelfstandig prima de weg naar huis wist te vinden. De een vind hem geweldig, de ander is toch wat onder de indruk van deze half tamme blauwe reiger. In de zomermaanden is Mekker een aantal weken niet thuis. Onduidelijk is waar hij zich dan ophoud. Ik kan me niet voorstellen dat hij anderen niet opvalt.  Misschien dat er onder u mensen zijn die weten waar onze lawaaimaker zich ophoud, misschien wel een nest of een andere reden waarom hij deze periode zijn huis verlaat. Graag hoor ik van u uw verhalen over Mekker.

Erik Bruinning

Beheerder Vogelhospitaal Naarden